Ayurveda kwam op mijn pad op een vrij spontane wijze. Ik was op reis in Colombia en was me aan het voorbereiden op een Ayahuasca sessie. In mijn hoofd speelde ik met de vraag en intentie- wat zit er in mijn lichaam wat niet van mij is? Ik ging drie maanden op reis, had me losgetrokken van alles in Nederland en was op zoek naar mijzelf. Letterlijk. Voelde me zo ontworteld, als een halve wees, stuurloos bijna.

Mijn moeder was twee jaar daarvoor overleden aan kanker. Vijfentwintig jaar was ik toen, middenin de Covid-pandemie. En ik wilde weer voelde dat ik leefde, mijn jonge, blije ik weer voelen. Colombia heeft daarbij geholpen, net als de Ayahuasca - waarin ik contact kon maken met de vrouwen in mijn moederlijn, en het seksuele trauma wat zij hebben ervaren kon helen. Seksueel misbruik heb ik zelf nooit ervaren, maar het is echt iets wat ik zo tot in mijn botten verafschuw, zó boos over kan worden, als vrouwen het veilige gevoel van hun eigen lichaam wordt ontnomen.

In de voorbereiding voor de Ayahuasca sessie was ik op zoek naar een podcast op Spotify, en maakte ik een typefout in het schrijven van dit zacht uitgedrukt vrij ingewikkelde woord. De Ayurveda Podcast kwam naar boven. Vervolgens raakte ik aan de andere kant van de wereld geobsedeerd met deze holistische oer-oude geneeswijze uit India en luisterde ik alle afleveringen. Mooie, bijna cliché spiritual awakening - ik vertel het graag met een grote lach, altijd bijzonder als je zomaar van de ene bizarre ervaring in de andere tuimelt.

Oma, Colombia bij zonsopgang, Na de ceremonie.

Van Aya naar Ayu
Na de buitengewoon ongezonde zomer die volgde, werkend op een festival, besloot ik om het roer om te gooien en de Ayurvedische levensstijl een kans te geven. Met als gevolg dat ik de tien schranskilo’'s binnen drie maanden kwijt was, veel beter sliep en mijn rouwproces zoveel meer liefde en vertraging kon geven dan waar ik in staat toe was toen mijn moeder net was overleden. In plaats van me staande houden in overlevingsstand was er opeens ruimte voor hele andere, helende rituelen, emoties. Ik gaf mezelf het cadeau van meditatie, yoga, voedend eten en een soepel werkende spijsvertering. Er was ruimte voor emoties, ik begon voor mezelf te zorgen in plaats van anderen en er was opeens ook ruimte voor liefde van een partner, iets wat ik mezelf daarvoor niet leek te gunnen.

The muse may be broken
Deze start van een reis naar zelf-beminning begon bij Ayurveda en wordt steeds breder uitgebreid in de grote spirituele winkel. De muse in jezelf kan gebroken zijn, maar je kunt haar lijmen. Net als in de Japanse kunstvorm Kintsugi, waarbij gebroken aardewerk liefdevol wordt gerestaureerd met gouden lijm. De gedachte hierachter is dat je pijn en gebreken niet verbergt, maar omarmd. Je kunt kintsugi ook toepassen op je eigen leven. Zodra je dat doet, dan zie je dat het de emotionele scherven zijn die jouw bestaan een gouden glans geven…

Het woord kintsugi komt van het Japanse kin (goud) en tsugi (verbinden) en betekent letterlijk goudverbinding. Je kunt kintsugi zien als een prachtige metafoor om jouw eigen proces van genezing te ondersteunen. Zoals kintsugi gebroken voorwerpen naar een ander niveau brengt door littekens te benadrukken, zo kun je al jouw ‘onvolkomenheden’ leren accepteren als iets wat bij je hoort. Het is jouw pijnlijke verleden dat jou het mens maakt die je bent.

Zoals Leonard Cohen zo treffend schreef:
’’There is a crack, a crack in everything - That’s how the light gets in.”

MUSE ME - waar Ayurveda en zelfbeminning elkaar ontmoeten